Με οδηγό τη φαντασία…

Κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ σου… Πάρε μερικές βαθιές αναπνοές… Κλείσε τα μάτια και νιώσε την ένταση από κάθε σημείο του σώματός σου σιγά – σιγά να χαλαρώνει…

Φαντάσου πως περπατάς σ’ ένα δρόμο… Παρατήρησε πως είναι ο δρόμος αυτός; Κάποια στιγμή παρακάτω συναντάς ένα γέρο. Κρατάει ένα καλάθι. Στο καλάθι του μέσα αφήνεις όλα όσα θέλεις να πετάξεις από τη ζωή σου…

Αφού έχεις πετάξει όλα όσα θέλεις συνεχίζεις να προχωράς στο δρόμο... Κάποια στιγμή συναντάς ένα νέο. Κρατάει κι αυτός ένα καλάθι. Μέσα από το καλάθι του  παίρνεις ό, τι θέλεις να έχεις για σένα, για τη ζωή σου …

Σ’ αυτήν την “καθοδηγούμενη φαντασία”* ο γέρος συμβολίζει το παλαιό, το παρελθόν, στη συγκεκριμένη περίοδο τον παλαιό χρόνο που αφήνουμε πίσω, και ο νέος αντίστοιχα το μέλλον, τον καινούργιο χρόνο που περιμένουμε να έρθει και τις προσδοκίες που έχουμε γι’ αυτόν. Σκοπό έχει να μπορέσεις, όσο γίνεται ανεπηρέαστος/η από τη λογική, να δεις και να οργανώσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου σχετικά με το τι θέλεις και το τι δεν θέλεις πραγματικά να έχεις στη ζωή σου. Το γεγονός ότι είναι κάτι που “φαντάστηκες” δε σημαίνει πως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Δημιουργώντας μια νοερή απεικόνιση έρχεσαι πιο κοντά στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες σου απαλλαγμένος/η όσο γίνεται από τη λογοκρισία.

Γράψε λοιπόν σε ένα χαρτί τους στόχους σου για τη νέα χρονιά. Για παράδειγμα: “Θέλω να ξεφορτωθώ…” και “Θέλω να πετύχω…”. Γράφοντας τα στο χαρτί οπτικοποιείς και συγκεκριμενοποιείς αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις χωρίς να αιωρούνται πια γενικά και αόριστα στο μυαλό σου. Αν δεν θέλεις να γράψεις πολλούς στόχους ή έχει “κολλήσει” το μυαλό σου, σκέψου ποιος είναι ο κυριότερος στόχος  που θέλεις να κατακτήσεις για το εαυτό σου, η βασικότερη επιθυμία που έχεις και εστίασε σε αυτό. Όσο πιο ρεαλιστικοί είναι οι στόχοι που θέτεις τόσο πιο εύκολα θα μπορέσεις να τους πετύχεις. [Για παράδειγμα αν η πρώτη σκέψη είναι “περισσότερα χρήματα” και όχι “περισσότερους πελάτες” ή “μια δουλειά που θα μου αποφέρει περισσότερα χρήματα” κλπ, πιθανότατα δεν θα ικανοποιηθεί η επιθυμία σου γιατί περιμένεις να σου έρθουν ουρανοκατέβατα, χωρίς να κοπιάσεις. Περιμένεις πάντα κάποιος “άλλος” να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση με τη δική σου ελάχιστη συμβολή. Ακόμα κι αν σου έρθουν ουρανοκατέβατα, σε λίγο καιρό θα βρίσκεσαι στην ίδια θέση που είσαι και τώρα. Αυτό είναι παιδική και όχι ενήλικη σκέψη. Όταν ήμασταν παιδιά φρόντιζαν οι γονείς για μας. Δεν είμαστε πλέον παιδιά.

Χρειάζεται κόπο επίσης να διατηρήσεις αυτά που έχεις. Για παράδειγμα “θέλω να χάσω κιλά, αλλά δεν θέλω να μπω σε ένα πρόγραμμα διατροφής, θα πάω να κάνω λιποαναρόφηση ”. Αν δεν αλλάξεις τίποτα στη διατροφή σου και στον τρόπο ζωής σου σε λίγο διάστημα θα βρίσκεσαι ξανά στην ίδια θέση.

Βγες λοιπόν από αυτή την αίσθηση του ανικανοποίητου και δες ποια είναι πραγματικά τα “θέλω” σου. Τα εμπόδια που ίσως σκέφτεσαι πως υπάρχουν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή είναι ουσιαστικά φοβίες που αναπτύχθηκαν με το πέρασμα των χρόνων;

Christmas blues...

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, φωτεινά λαμπάκια παντού, όλοι γύρω σου ανυπομονούν για τις γιορτές, εσύ όμως αν μπορούσες να τα αποφύγεις όλα αυτά θα ήσουν πολύ ικανοποιημένος/η. Αντί να σκέφτεσαι ότι θα έχεις μια ευκαιρία να ξεκουραστείς και να βρεθείς με αγαπημένα πρόσωπα, είτε είσαι αδιάφορος/η είτε κατακλύζεσαι από απαισιοδοξία και λύπη.

Για κάποιους οι συνθήκες της ζωής τους δεν ευνοούν τις “χαλαρές” γιορτές, γιατί είτε είναι αναγκασμένοι να εργάζονται τις γιορτινές μέρες, είτε τυχαίνει να μην έχουν κάποιο ή κάποια αγαπημένα πρόσωπα κοντά τους λόγω απόστασης ή απώλειας. Τι συμβαίνει όμως και πέφτεις σε κατάθλιψη ενώ βρίσκεσαι με την οικογένειά και τους φίλους σου;

Δεν είναι απαραίτητο να είσαι μόνος/η για να νιώθεις μοναξιά. Όταν έχεις απομακρυνθεί συναισθηματικά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα (γονείς, αδέρφια, φίλους) και η επικοινωνία μαζί τους δεν είναι ουσιαστική η αίσθηση της μοναξιάς είναι πιο έντονη στις γιορτές. Νιώθεις πως πρέπει να περάσεις καλά ή πρέπει να ξοδέψεις λεφτά για να γιορτάσεις όπως ονειρεύεσαι ή αναπολείς παλαιά ευτυχισμένα Χριστούγεννα. Επιπλέον βομβαρδίζεσαι από την τηλεόραση με εικόνες χαρούμενων και ευτυχισμένων οικογενειών ή φίλων, δίπλα σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο γεμάτο δώρα, οι οποίες τις περισσότερες φορές δεν ανταποκρίνονται – και ούτε ανταποκρίνονταν ποτέ – στην ελληνική πραγματικότητα.

Οι ευκαιρίες που μπορεί να χάθηκαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς, τα λάθη που έγιναν, αλλά και άγχος για τη χρονιά που έρχεται και για το μέλλον, βάζουν επίσης πολλούς ανθρώπους σε μια διαδικασία αυτοκριτικής, αξιολόγησης του εαυτού αρκετά αυστηρή, με αποτέλεσμα την αίσθηση ματαιότητας και τη θλίψη. Όταν δεν έχεις συγκεκριμένο στόχο στο μυαλό σου, απογοητεύεσαι εύκολα έχεις μια αίσθηση ανικανοποίητου ή “δεν ξέρω τι να κάνω”. Το “θέλω να γίνω πλούσιος” δεν είναι συγκεκριμένος στόχος, αλλά το “θέλω να αυξήσω την πελατεία μου” ή “θέλω να ασχοληθώ με το τάδε αντικείμενο/τομέα/επάγγελμα” και ψάχνω να βρω τρόπους για να το πετύχω είναι συγκεκριμένο. Πρέπει να κάνουμε όνειρα, αλλά ταυτόχρονα το ένα μας πόδι να πατάει στη γη, γιατί μόνο έτσι θα τα πραγματοποιήσουμε και δεν θα μείνουν απλά όνειρα.

Θέσε ρεαλιστικούς στόχους για την επόμενη χρονιά ώστε να δώσεις την ευκαιρία στον εαυτό σου να γευτεί τη χαρά της επίτευξής τους. Βελτίωσε τις σχέσεις σου με τα αγαπημένα σου πρόσωπα, μοιράσου τα συναισθήματα και τις σκέψεις σου μαζί τους. Μην απαιτείς από τον εαυτό σου και από τους άλλους παραπάνω από αυτά που αντέχει ο καθένας και μην πιέζεις τον εαυτό σου για να τους ικανοποιήσεις όλους. Η ευτυχία δεν εξαρτάται από τα υλικά αγαθά. Δεν χρειάζεται να ξοδέψεις μια μικρή περιουσία για να περάσεις καλά ή για την αγορά δώρων. Πάντα υπάρχουν οικονομικές λύσεις όπως επίσης και πράγματα που μπορείς να οργανώσεις ή να κατασκευάσεις ο/η ίδιος/α. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσεις τη φαντασία σου ελεύθερη.

Ας μην ξεχνάμε πως τα Χριστούγεννα είναι γιορτή της αγάπης και όχι διαγωνισμός καλύτερου outfit ή ρίψης – γεμάτων γαρύφαλλα – πανεριών. Σταμάτα να ασχολείσαι με αυτό που δεν έχεις και απόλαυσε επιτέλους αυτό που έχεις!

Καλά Χριστούγεννα!

Αυχενικοί πόνοι: Όταν η επιθυμία δεν μπορεί να γίνει πράξη

Οι ιδέες γεννιούνται στον εγκέφαλο και υλοποιούνται μέσω τους σώματος. Μια σκέψη ή μια επιθυμία όταν γεννηθεί, το πρώτο σημείο που “συναντά” στο δρόμο προς την πραγματοποίησή της είναι ο αυχένας. Είναι το “κανάλι” το οποίο θα την οδηγήσει στους ώμους και τα χέρια. Θα την οδηγήσει δηλαδή στη δράση, στην πραγματοποίησή της. Ο αυχένας στηρίζει το κεφάλι και στηρίζεται στους ώμους. Σε συμβολικό επίπεδο είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη σκέψη και στην πράξη, ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, στο μυαλό και στην καρδιά. Τι συμβαίνει όμως όταν συγκρούεται αυτό που σκέφτεσαι ή ονειρεύεσαι με την πράξη;

Όταν είσαι άκαμπτος/η και αυστηρός/ή με τον εαυτό σου, όταν δυσκολεύεσαι να εκφράσεις αυτό που σκέφτεσαι, όταν σκέφτεσαι πολύ και πράττεις ελάχιστα συσσωρεύεται μεγάλη ένταση στον αυχένα. Ενώ στον πόνο της πλάτης (βλέπε παλαιότερο post “Πόνος στην πλάτη: Πόσα ακόμα αντέχεις να φορτωθείς στην πλάτη σου;”) νιώθουμε ότι δεν έχουμε κάποιον να μας στηρίξει ώστε να υλοποιήσουμε μια επιθυμία μας, στον αυχενικό πόνο νιώθουμε οι ίδιοι ανεπαρκείς, ότι δεν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε και ότι δεν θα καταφέρουμε να πετύχουμε αυτό που ονειρευόμαστε, ότι θα κριθούμε με αποτέλεσμα να μην τολμάμε να δράσουμε.

Σχετικά με το πώς σωματοποιείται μια ψυχική κατάσταση αρκεί να σκεφτούμε την κίνηση που κάνουμε με το σώμα μας όταν για παράδειγμα δεν είμαστε σίγουροι για κάτι, όταν λέμε “δεν ξέρω τι να κάνω” ή όταν είμαστε σε επιφυλακή. Ανασηκώνουμε τους ώμους μας. Αναλόγως για να πούμε “ναι” ή “όχι” νεύουμε με μια αντίστοιχη κίνηση του αυχένα μας. Όταν δυσκολεύεσαι να εκφράσεις τις επιθυμίες σου, επειδή φοβάσαι την αντίδραση των άλλων ή δυσκολεύεσαι να πεις “όχι” και γενικά να είσαι ευέλικτος/η στο απρόβλεπτο, πολύ πιθανό ο φόβος αυτός να σωματοποιείται με έναν πόνο στον αυχένα και στους τραπεζοειδείς μύες οι οποίοι στηρίζουν τον αυχένα. Συνήθως όλη αυτή η ψυχική ένταση συνοδεύεται από “ρηχή” αναπνοή. Οι βαθιές αναπνοές χαλαρώνουν τον αυχένα και όλο το σώμα γενικά.

Είτε είναι οργανικός είτε ψυχοσωματικός ο πόνος στον αυχένα η κακή ποιότητα του ύπνου ή/και ένα κακό μαξιλάρι επιδεινώνουν το πρόβλημα. Αυτό που παίζει όμως πολύ σημαντικό ρόλο στην πρόκληση ή/και επιβάρυνση των μυοσκελετικών πόνων είναι η στάση του σώματος. Πολλοί άνθρωποι για παράδειγμα έχουν τους ώμους τους μόνιμα ανασηκωμένους. Δοκίμασε να μείνεις λίγη ώρα με τους ώμους αρκετά ανασηκωμένους…Δεν είναι κουραστικό; Η αίσθηση που δημιουργείται στον εαυτό αλλά και στους άλλους που μας βλέπουν είναι ανασφάλεια ή/και επιφυλακή. Μιλάμε για μια γενικότερη στάση ζωής και όχι π.χ. για μια πιεστική μέρα στη δουλειά. Δηλαδή αν γενικότερα νιώθεις ανασφαλής σε σχέση με αυτά που μπορείς να πετύχεις και πάντα περιμένεις την αρνητική αντίδραση των άλλων, αυτό θα αντικατοπτριστεί στη στάση του σώματός σου.

Όταν στο μυαλό σου στριφογυρίζουν συνεχώς σκέψεις που ανακυκλώνονται ξανά και ξανά, φορτώνεις με ένα μεγάλο βάρος τον αυχένα σου που πρέπει να “στηρίξει” το κεφάλι και όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα σ’ αυτό και κατ’ επέκταση και τους τραπεζοειδείς μύες. Μη μένεις μόνο στη σκέψη. Τόλμησε να κάνεις πράγματα που ονειρεύεσαι. Κι αν δεν τα καταφέρεις με την πρώτη μην το βλέπεις ως αποτυχία, αλλά ως μια ευκαιρία να δεις τι πρέπει να προσέξεις και να αποφύγεις την επόμενη φορά που θα προσπαθήσεις. Ζήσε σύμφωνα με τις δικές σου επιθυμίες κι όχι τις επιθυμίες των γονιών, φίλων ή των κοινωνικών επιταγών.

Ξέρεις να λες όχι;

Πόσες φορές έβαλες στην άκρη το πρόγραμμά σου, τα “θέλω” σου επειδή δεν μπόρεσες να αρνηθείς αυτό που σου ζητούσε κάποιος/α; Πόσες φορές για να μην δυσαρεστήσεις τους άλλους αναλαμβάνεις ευθύνες στις οποίες δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις πρακτικά ή/και συναισθηματικά; Νομίζεις πως δεν έχεις την επιλογή ή εκείνη τη στιγμή “ξαφνιάζεσαι” και νιώθεις πως τα αντανακλαστικά σου δεν είναι τόσο γρήγορα ώστε να σκεφτείς κάτι για να το αποφύγεις; Μετά το μετανιώνεις αλλά είναι λίγο αργά…

Γιατί όμως να δυσκολεύεσαι να πεις όχι; Σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή ότι οι άλλοι θα πληγωθούν, θα θυμώσουν ή ότι θα τους απογοητεύσεις. Νομίζεις ότι αν τους εξηγήσεις  τους λόγους της άρνησής σου δεν θα καταλάβουν. Εκείνη τη στιγμή ακινητοποιείσαι και δεν μπορείς να σκεφτείς ούτε μια εναλλακτική λύση. Π.χ. “Αυτή τη στιγμή το πρόγραμμά μου είναι πολύ φορτωμένο, μπορούμε να το κάνουμε κάποια άλλη στιγμή;” ή “Το πρόγραμμά μου είναι πολύ φορτωμένο και δεν θα μπορέσω να δώσω την απαιτούμενη προσοχή σ’ αυτό που μου ζητάς”. Όταν αναγκάζεσαι να αρνηθείς κάτι (τι ελάχιστες φορές που έχει συμβεί αυτό!), νιώθεις ενοχές, φοβάσαι ότι ο/η άλλος/η θα πάψει να σε συμπαθεί, θα σε κρίνει αρνητικά. Όσο μεγαλύτερο κύρος έχει στα μάτια σου το άτομο που σου ζητάει κάτι τόσο πιο δύσκολο σου είναι να αρνηθείς. Το μόνο που καταφέρνεις στο τέλος είναι να τα βάζεις με τον εαυτό σου που δεν είπε όχι και να θυμώνεις με τους άλλους που δεν σε καταλαβαίνουν ή σε χρησιμοποιούν. Εσύ τους το επιτρέπεις όμως…

Όταν ήσουν παιδί έπρεπε να κάνεις ό,τι σου έλεγαν οι γονείς σου αλλιώς αντιμετώπιζες είτε θυμό και τιμωρία είτε την απογοήτευσή τους. Συχνά ένιωθες ενοχές και πως ήσουν “αχάριστος/η” που δεν ήθελες να κάνεις αυτό που σου ζητούσαν. Μπορεί επίσης ένας από τους δύο γονείς να είχε προβλήματα υγείας ή κατάθλιψης, οπότε έπρεπε από πολύ νωρίς να βάλεις στην άκρη τις δικές σου ανάγκες για να φροντίσεις ή να μη στεναχωρήσεις το γονιό. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα που εισέπραξες και βίωσες κι εσύ ως παιδί τα προβάλεις τώρα στους άλλους κάθε φορά που σκέφτεσαι να αρνηθείς να τους εξυπηρετήσεις ή να πας π.χ. για καφέ μαζί τους. Πιστεύεις πως είτε θα θυμώσουν και θα σε απορρίψουν είτε θα στενοχωρηθούν και θα νιώσουν ότι τους απορρίπτεις. Δεν είναι όμως αυτή η πραγματικότητα.

Συνήθως όταν λες “όχι” απολογείσαι γι’ αυτό, ζητώντας συγνώμη ξανά και ξανά, αλλά το μόνο που καταφέρνεις είναι οι άλλοι να μην παίρνουν στα σοβαρά την άρνησή σου. Βγες από την παθητική αυτή στάση και διεκδίκησε το δικαίωμα σου να λες “όχι”. Όσο πιο κοφτά μεν, χαμογελαστά δε και με λιγότερα λόγια απαντήσεις τόσο πιο άμεσος/η και κατανοητός/ή θα γίνεις. Είναι άλλο πράγμα να είσαι ευγενικός/ή και άλλο να είσαι θύμα. Εκτός κι αν θέλεις να είσαι το θύμα, γιατί έτσι νομίζεις ότι κερδίζεις την προσοχή τους. Κουραστικό δεν είναι όμως αυτό…;

Πολλοί είναι αρκετά πιεστικοί και επιμένουν μέχρι να “σπάσεις”. Πριν πεις “ναι” σκέψου: θέλεις να σε εκμεταλλεύονται ή να σε σέβονται και να σε αντιμετωπίζουν ως ίσο/η; Σ’ αυτούς πρέπει να πεις “Μόλις σου εξήγησα το λόγο για τον οποίο δεν θα μπορέσω κλπ” και εκεί τελειώνεις την κουβέντα, χωρίς να αφήσεις περιθώριο στο άλλο άτομο να συνεχίσει. Είναι προτιμότερο να πεις ότι πραγματικά δεν έχεις το κουράγιο ή τη διάθεση να κάνεις αυτό που σου ζητάνε, παρά να λες θα το συζητήσουμε, θα σε πάρω τηλέφωνο ή να βρίσκεις δικαιολογίες και μετά να ψάχνεις άλλη δικαιολογία για να καλύψεις την πρώτη κ.ο.κ.

Μη “μοιράζεις”, “ξοδεύεις” τον εαυτό σου δεξιά κι αριστερά. Όταν λες “ναι” σε κάτι που θα σου ζητήσουν και δεν θέλεις να κάνεις, αυτόματα λες “όχι” στον εαυτό σου. Άρχισε να υπολογίζεις τον εαυτό σου και πρόσφερε τη βοήθειά σου εκεί που αξίζει. Εσύ μέσα σου ξέρεις πια άτομα της ζωής σου θα τρέξουν κι αυτά με τη σειρά τους για σένα. Αναγνώρισε στον εαυτό σου το δικαίωμα να λέει όχι! Έχεις κι εσύ αυτό το δικαίωμα, όχι μόνο οι άλλοι.

"Η μουσική δίνει ψυχή στις καρδιές και φτερά στη σκέψη" Πλάτων

http://www.onewayradio.net/oneway-blog/i-mousiki-dinei-psyxh/

Τελικά ... επικοινωνούμε πραγματικά;

Στη ζωή σου δεν υπάρχουν εντάσεις, δε νιώθεις δυσάρεστα αλλά ούτε όμως και χαρούμενος/η. Ενώ η μέρα σου είναι γεμάτη με ασχολίες, νιώθεις ένα κενό, βαριέσαι, συχνά παραπονιέσαι και γενικά δεν μπορείς να προσδιορίσεις τι ακριβώς σου φταίει…Κάτι λείπει…

Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και της “επικοινωνίας”. Παρ’ όλα αυτά όλο και περισσότεροι άνθρωποι παραπονιούνται για έλλειψη επικοινωνίας με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και ολοένα και περισσότεροι βιώνουν έντονα το αίσθημα της μοναξιάς. Υπάρχει όμως πραγματικά έλλειψη επικοινωνίας ή μήπως η ποιότητα της επικοινωνίας είναι…ουδέτερη; Το διαδίκτυο και κυρίως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο παράδεισος της ουδέτερης επικοινωνίας. Μιας επικοινωνίας “από μακριά κι αγαπημένοι”. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει βέβαια τον σημαντικό τους ρόλο στην ενημέρωση, διαφήμιση, επαγγελματική δικτύωση κλπ. Έχουν αντικαταστήσει όμως σε μεγάλο βαθμό την “φυσική” επαφή μεταξύ των ανθρώπων.

Όταν έχεις μια επιφανειακή, “ουδέτερη” επικοινωνία δεν αφήνεις τον/την άλλο/η να σε πλησιάσει πολύ. Απ’ τη στιγμή που δεν έρχεσαι πολύ κοντά συναισθηματικά με τους άλλους θεωρείς πως έτσι μειώνεις την πιθανότητα να πληγωθείς. Έτσι ζεις τη ζωή σου κρατώντας τα συναισθήματα και την ενέργειά σου σε ένα επίπεδο επιφανειακό. Είναι προτιμότερο όμως να είσαι για παράδειγμα θυμωμένος/η ή θλιμμένος/η παρά αδιάφορος/η και ουδέτερος/η. Ο θυμός ή η θλίψη είναι συναισθήματα, τα οποία μπορείς κάποια στιγμή να εκφράσεις, είναι η ίδια η ζωή. Η αδιαφορία δεν είναι συναίσθημα. Είναι μια κατάσταση αποστασιοποίησης από τα συναισθήματα τα δικά σου και των άλλων και επίσης από την πραγματικότητα. Ακινητοποιείσαι και επιπλέον δεν ξέρεις τι σου φταίει

Το θέμα δεν είναι λοιπόν το κατά πόσο επικοινωνείς με τους άλλους αλλά σε πιο βαθμό επικοινωνείς με τον εαυτό σου. Το κατά πόσο είσαι διατεθειμένος/η να αναγνωρίσεις τις συναισθηματικές σου ανάγκες – και δεν είναι σίγουρα ένα ακριβό αυτοκίνητο ή πανάκριβα ρούχα και έπιπλα –. Tα τελευταία χρόνια στη χώρα μας αυξήθηκε το ποσοστό κατάθλιψης των ανθρώπων όχι όμως τόσο εκεινων που ζούσαν με το βασικό μισθό, αλλά εκείνων με υψηλά εισοδήματα που λόγω κρίσης έχουν μειωθεί (και σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν υψηλότερα του βασικού μισθού). Όταν στηρίζεις την ευτυχία σου σε υλικά αγαθά που εξυπηρετούν την εικόνα (μεγάλο σπίτι, γρήγορο αυτοκίνητο, ακριβά και πολλά ρούχα, γαριφαλοπόλεμο στα μπουζούκια κλπ), και τα χάνεις νιώθεις κενός/ή.

Αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως είναι και δεν έχω ανάγκη να χρησιμοποιήσω υλικά αγαθά για να αποδείξω πόσο αξίζω. Όταν μένεις στο περιτύλιγμα χάνεις την ευκαιρία να βιώσεις πραγματική χαρά στη ζωή σου. Είσαι ένας άνθρωπος με συναισθήματα, όνειρα αλλά και ανασφάλειες. Όποιος σε χλευάσει γι’ αυτά δεν αξίζει να είναι στη ζωή σου. Θέλεις ανθρώπους που σε αγαπάνε γι’ αυτό που πραγματικά είσαι ή γι’ αυτό που προβάλεις; Ζούμε σε μια εποχή που έχουν καταρρεύσει πολλά τέτοια “προσωπεία” ευτυχίας. Αποδείχτηκε – ευτυχώς – πως δεν υπήρχε ουσιαστική ανταλλαγή συναισθημάτων, αλλά ανταλλαγή υπηρεσιών και υλικών “δεκανικιών”.

Όταν επικοινωνείς πραγματικά με τους άλλους εξελίσσεσαι και ανανεώνεσαι και σε προσωπικό επίπεδο και παράλληλα το ίδιο συμβαίνει στις σχέσεις σου προσωπικές και επαγγελματικές. Δεν μένεις στάσιμος/η, δεν βαλτώνεις. Η φυσική και ουσιαστική επαφή με τους ανθρώπους που έχεις στην ζωή σου είναι αναντικατάστατη. Μοιράσου με τους ανθρώπους που αγαπάς κομμάτια του εαυτού σου και δέξου τα δικά τους. Μην στερείς από τον εαυτό σου την ευκαιρία να βιώσει αυτού του είδους την πληρότητα.

Αποφεύγω τη σύγκρουση

Αποφεύγεις συστηματικά να έρθεις σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση με κάποιον/α που η συμπεριφορά του σου δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα. Προτιμάς να το κρατήσεις μέσα σου και να σε βαραίνει από το να εκφράσεις τη δυσαρέσκειά σου, είτε από φόβο είτε γιατί θέλεις να είσαι αγαπητός/ή από όλους και όλοι να έχουν έναν καλό λόγο να λένε για σένα. Δεν αντέχεις στην ιδέα ότι κάποιος θα σκεφτεί κάτι αρνητικό για σένα!

Μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον όπου αποφεύγονταν συστηματικά οι συγκρούσεις και πάσης φύσεως…ταραχές ή όσες φορές κι αν προσπάθησες να πεις αυτά που νιώθεις συνάντησες θυμό ή αδιαφορία; Φοβάσαι πως αν εκφράσεις τη δυσαρέσκειά σου θα χάσεις την αγάπη και την αποδοχή των ανθρώπων γύρω σου ή απλά δεν θα τους ενδιαφέρει ή ο θυμός τους θα είναι τόσο έντονος που θα πάθεις κακό… Αποφεύγεις να εκτεθείς και στο πίσω μέρος του μυαλού σου υπάρχει η βεβαιότητα ότι πρέπει να πας με τα νερά του άλλου για να μείνει μαζί σου, ως φίλος/η ή ως σύντροφος ή να σε αφήνει στην ησυχία σου. Αυτό που φοβάσαι στην πραγματικότητα είναι μην απορριφθείς (ίσως και βίαια), μην εγκαταλειφθείς ή μείνεις μόνος/η…

Όταν όμως προσπαθείς να καλύψεις τα πραγματικά συναισθήματά σου το πρόβλημα δεν λύνεται ούτε εξαφανίζεται. Αντιθέτως μεγεθύνεται και διαιωνίζεται. Καταλήγεις να αναλαμβάνεις ευθύνες που δεν σου ανήκουν, να συμβιβάζεσαι με αρνητικές για σένα καταστάσεις και συμπεριφορές και να καταπιέζεσαι συναισθηματικά. Επιπλέον είσαι διαρκώς σε μια κατάσταση έντασης και άγχους, αφού πρέπει συνεχώς να καταπιέζεις αυτό που σκέφτεσαι και νιώθεις, που επιβαρύνει την ψυχική και σωματική σου υγεία.

Αποφεύγοντας τη σύγκρουση χάνεις την ευκαιρία να εκφράσεις τα συναισθήματα και τις προθέσεις σου, να έρθεις σε επαφή με κομμάτια του εαυτού σου, αλλά συγχρόνως να έρθεις σε επαφή με τους άλλους κι εκείνοι με σένα. Οι σχέσεις που δημιουργείς δεν είναι ουσιαστικές και συνήθως δύσκολα διατηρούνται. Στον επαγγελματικό τομέα συμβιβάζεσαι εύκολα και συχνά νιώθεις πιεσμένος/η.

Στο τέλος της ημέρας πρέπει να “κλείνεις ταμείο” με τους συνεργάτες και με τα αγαπημένα σου πρόσωπα, να διευθετείς δηλαδή οποιαδήποτε παρεξήγηση ή δυσαρέσκεια. Αν κάθε φορά που προκύπτει κάποιο πρόβλημα προσπαθήσεις να το συζητήσεις άμεσα δεν θα υπάρχει η μεγάλη σύγκρουση που φοβάσαι. Οι μεγάλες συγκρούσεις προκύπτουν από συσσωρευμένα αρνητικά συναισθήματα και συνήθως δεν καταλαβαίνει κανείς πιο είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Όταν φοβάσαι να εκτεθείς το μόνο που καταφέρνεις είναι ακριβώς αυτό: να εκθέτεις τον εαυτό σου σε καταστάσεις και συναισθήματα που κάθε άλλο παρά καλό σου κάνουν, χάνοντας τον σεβασμό και το ενδιαφέρον του άλλου για σένα. Το να θέλεις να διατηρήσεις μια κατάσταση ηρεμίας ενώ υπάρχουν συσσωρευμένα άλυτα θέματα στην προσωπική ή επαγγελματική σου ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από την αλλόκοτη ηρεμία που επικρατεί πριν την καταιγίδα. Η καταιγίδα όμως κάποια στιγμή είτε το θέλεις είτε όχι, θα ξεσπάσει. Αυτό που ξεχνάς είναι ότι μετά ακολουθεί πάντα το ουράνιο τόξο.