Αυχενικοί πόνοι: Όταν η επιθυμία δεν μπορεί να γίνει πράξη

Οι ιδέες γεννιούνται στον εγκέφαλο και υλοποιούνται μέσω τους σώματος. Μια σκέψη ή μια επιθυμία όταν γεννηθεί, το πρώτο σημείο που “συναντά” στο δρόμο προς την πραγματοποίησή της είναι ο αυχένας. Είναι το “κανάλι” το οποίο θα την οδηγήσει στους ώμους και τα χέρια. Θα την οδηγήσει δηλαδή στη δράση, στην πραγματοποίησή της. Ο αυχένας στηρίζει το κεφάλι και στηρίζεται στους ώμους. Σε συμβολικό επίπεδο είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη σκέψη και στην πράξη, ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, στο μυαλό και στην καρδιά. Τι συμβαίνει όμως όταν συγκρούεται αυτό που σκέφτεσαι ή ονειρεύεσαι με την πράξη;

Όταν είσαι άκαμπτος/η και αυστηρός/ή με τον εαυτό σου, όταν δυσκολεύεσαι να εκφράσεις αυτό που σκέφτεσαι, όταν σκέφτεσαι πολύ και πράττεις ελάχιστα συσσωρεύεται μεγάλη ένταση στον αυχένα. Ενώ στον πόνο της πλάτης (βλέπε παλαιότερο post “Πόνος στην πλάτη: Πόσα ακόμα αντέχεις να φορτωθείς στην πλάτη σου;”) νιώθουμε ότι δεν έχουμε κάποιον να μας στηρίξει ώστε να υλοποιήσουμε μια επιθυμία μας, στον αυχενικό πόνο νιώθουμε οι ίδιοι ανεπαρκείς, ότι δεν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε και ότι δεν θα καταφέρουμε να πετύχουμε αυτό που ονειρευόμαστε, ότι θα κριθούμε με αποτέλεσμα να μην τολμάμε να δράσουμε.

Σχετικά με το πώς σωματοποιείται μια ψυχική κατάσταση αρκεί να σκεφτούμε την κίνηση που κάνουμε με το σώμα μας όταν για παράδειγμα δεν είμαστε σίγουροι για κάτι, όταν λέμε “δεν ξέρω τι να κάνω” ή όταν είμαστε σε επιφυλακή. Ανασηκώνουμε τους ώμους μας. Αναλόγως για να πούμε “ναι” ή “όχι” νεύουμε με μια αντίστοιχη κίνηση του αυχένα μας. Όταν δυσκολεύεσαι να εκφράσεις τις επιθυμίες σου, επειδή φοβάσαι την αντίδραση των άλλων ή δυσκολεύεσαι να πεις “όχι” και γενικά να είσαι ευέλικτος/η στο απρόβλεπτο, πολύ πιθανό ο φόβος αυτός να σωματοποιείται με έναν πόνο στον αυχένα και στους τραπεζοειδείς μύες οι οποίοι στηρίζουν τον αυχένα. Συνήθως όλη αυτή η ψυχική ένταση συνοδεύεται από “ρηχή” αναπνοή. Οι βαθιές αναπνοές χαλαρώνουν τον αυχένα και όλο το σώμα γενικά.

Είτε είναι οργανικός είτε ψυχοσωματικός ο πόνος στον αυχένα η κακή ποιότητα του ύπνου ή/και ένα κακό μαξιλάρι επιδεινώνουν το πρόβλημα. Αυτό που παίζει όμως πολύ σημαντικό ρόλο στην πρόκληση ή/και επιβάρυνση των μυοσκελετικών πόνων είναι η στάση του σώματος. Πολλοί άνθρωποι για παράδειγμα έχουν τους ώμους τους μόνιμα ανασηκωμένους. Δοκίμασε να μείνεις λίγη ώρα με τους ώμους αρκετά ανασηκωμένους…Δεν είναι κουραστικό; Η αίσθηση που δημιουργείται στον εαυτό αλλά και στους άλλους που μας βλέπουν είναι ανασφάλεια ή/και επιφυλακή. Μιλάμε για μια γενικότερη στάση ζωής και όχι π.χ. για μια πιεστική μέρα στη δουλειά. Δηλαδή αν γενικότερα νιώθεις ανασφαλής σε σχέση με αυτά που μπορείς να πετύχεις και πάντα περιμένεις την αρνητική αντίδραση των άλλων, αυτό θα αντικατοπτριστεί στη στάση του σώματός σου.

Όταν στο μυαλό σου στριφογυρίζουν συνεχώς σκέψεις που ανακυκλώνονται ξανά και ξανά, φορτώνεις με ένα μεγάλο βάρος τον αυχένα σου που πρέπει να “στηρίξει” το κεφάλι και όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα σ’ αυτό και κατ’ επέκταση και τους τραπεζοειδείς μύες. Μη μένεις μόνο στη σκέψη. Τόλμησε να κάνεις πράγματα που ονειρεύεσαι. Κι αν δεν τα καταφέρεις με την πρώτη μην το βλέπεις ως αποτυχία, αλλά ως μια ευκαιρία να δεις τι πρέπει να προσέξεις και να αποφύγεις την επόμενη φορά που θα προσπαθήσεις. Ζήσε σύμφωνα με τις δικές σου επιθυμίες κι όχι τις επιθυμίες των γονιών, φίλων ή των κοινωνικών επιταγών.

Ξέρεις να λες όχι;

Πόσες φορές έβαλες στην άκρη το πρόγραμμά σου, τα “θέλω” σου επειδή δεν μπόρεσες να αρνηθείς αυτό που σου ζητούσε κάποιος/α; Πόσες φορές για να μην δυσαρεστήσεις τους άλλους αναλαμβάνεις ευθύνες στις οποίες δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις πρακτικά ή/και συναισθηματικά; Νομίζεις πως δεν έχεις την επιλογή ή εκείνη τη στιγμή “ξαφνιάζεσαι” και νιώθεις πως τα αντανακλαστικά σου δεν είναι τόσο γρήγορα ώστε να σκεφτείς κάτι για να το αποφύγεις; Μετά το μετανιώνεις αλλά είναι λίγο αργά…

Γιατί όμως να δυσκολεύεσαι να πεις όχι; Σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή ότι οι άλλοι θα πληγωθούν, θα θυμώσουν ή ότι θα τους απογοητεύσεις. Νομίζεις ότι αν τους εξηγήσεις  τους λόγους της άρνησής σου δεν θα καταλάβουν. Εκείνη τη στιγμή ακινητοποιείσαι και δεν μπορείς να σκεφτείς ούτε μια εναλλακτική λύση. Π.χ. “Αυτή τη στιγμή το πρόγραμμά μου είναι πολύ φορτωμένο, μπορούμε να το κάνουμε κάποια άλλη στιγμή;” ή “Το πρόγραμμά μου είναι πολύ φορτωμένο και δεν θα μπορέσω να δώσω την απαιτούμενη προσοχή σ’ αυτό που μου ζητάς”. Όταν αναγκάζεσαι να αρνηθείς κάτι (τι ελάχιστες φορές που έχει συμβεί αυτό!), νιώθεις ενοχές, φοβάσαι ότι ο/η άλλος/η θα πάψει να σε συμπαθεί, θα σε κρίνει αρνητικά. Όσο μεγαλύτερο κύρος έχει στα μάτια σου το άτομο που σου ζητάει κάτι τόσο πιο δύσκολο σου είναι να αρνηθείς. Το μόνο που καταφέρνεις στο τέλος είναι να τα βάζεις με τον εαυτό σου που δεν είπε όχι και να θυμώνεις με τους άλλους που δεν σε καταλαβαίνουν ή σε χρησιμοποιούν. Εσύ τους το επιτρέπεις όμως…

Όταν ήσουν παιδί έπρεπε να κάνεις ό,τι σου έλεγαν οι γονείς σου αλλιώς αντιμετώπιζες είτε θυμό και τιμωρία είτε την απογοήτευσή τους. Συχνά ένιωθες ενοχές και πως ήσουν “αχάριστος/η” που δεν ήθελες να κάνεις αυτό που σου ζητούσαν. Μπορεί επίσης ένας από τους δύο γονείς να είχε προβλήματα υγείας ή κατάθλιψης, οπότε έπρεπε από πολύ νωρίς να βάλεις στην άκρη τις δικές σου ανάγκες για να φροντίσεις ή να μη στεναχωρήσεις το γονιό. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα που εισέπραξες και βίωσες κι εσύ ως παιδί τα προβάλεις τώρα στους άλλους κάθε φορά που σκέφτεσαι να αρνηθείς να τους εξυπηρετήσεις ή να πας π.χ. για καφέ μαζί τους. Πιστεύεις πως είτε θα θυμώσουν και θα σε απορρίψουν είτε θα στενοχωρηθούν και θα νιώσουν ότι τους απορρίπτεις. Δεν είναι όμως αυτή η πραγματικότητα.

Συνήθως όταν λες “όχι” απολογείσαι γι’ αυτό, ζητώντας συγνώμη ξανά και ξανά, αλλά το μόνο που καταφέρνεις είναι οι άλλοι να μην παίρνουν στα σοβαρά την άρνησή σου. Βγες από την παθητική αυτή στάση και διεκδίκησε το δικαίωμα σου να λες “όχι”. Όσο πιο κοφτά μεν, χαμογελαστά δε και με λιγότερα λόγια απαντήσεις τόσο πιο άμεσος/η και κατανοητός/ή θα γίνεις. Είναι άλλο πράγμα να είσαι ευγενικός/ή και άλλο να είσαι θύμα. Εκτός κι αν θέλεις να είσαι το θύμα, γιατί έτσι νομίζεις ότι κερδίζεις την προσοχή τους. Κουραστικό δεν είναι όμως αυτό…;

Πολλοί είναι αρκετά πιεστικοί και επιμένουν μέχρι να “σπάσεις”. Πριν πεις “ναι” σκέψου: θέλεις να σε εκμεταλλεύονται ή να σε σέβονται και να σε αντιμετωπίζουν ως ίσο/η; Σ’ αυτούς πρέπει να πεις “Μόλις σου εξήγησα το λόγο για τον οποίο δεν θα μπορέσω κλπ” και εκεί τελειώνεις την κουβέντα, χωρίς να αφήσεις περιθώριο στο άλλο άτομο να συνεχίσει. Είναι προτιμότερο να πεις ότι πραγματικά δεν έχεις το κουράγιο ή τη διάθεση να κάνεις αυτό που σου ζητάνε, παρά να λες θα το συζητήσουμε, θα σε πάρω τηλέφωνο ή να βρίσκεις δικαιολογίες και μετά να ψάχνεις άλλη δικαιολογία για να καλύψεις την πρώτη κ.ο.κ.

Μη “μοιράζεις”, “ξοδεύεις” τον εαυτό σου δεξιά κι αριστερά. Όταν λες “ναι” σε κάτι που θα σου ζητήσουν και δεν θέλεις να κάνεις, αυτόματα λες “όχι” στον εαυτό σου. Άρχισε να υπολογίζεις τον εαυτό σου και πρόσφερε τη βοήθειά σου εκεί που αξίζει. Εσύ μέσα σου ξέρεις πια άτομα της ζωής σου θα τρέξουν κι αυτά με τη σειρά τους για σένα. Αναγνώρισε στον εαυτό σου το δικαίωμα να λέει όχι! Έχεις κι εσύ αυτό το δικαίωμα, όχι μόνο οι άλλοι.

"Η μουσική δίνει ψυχή στις καρδιές και φτερά στη σκέψη" Πλάτων

http://www.onewayradio.net/oneway-blog/i-mousiki-dinei-psyxh/

Τελικά ... επικοινωνούμε πραγματικά;

Στη ζωή σου δεν υπάρχουν εντάσεις, δε νιώθεις δυσάρεστα αλλά ούτε όμως και χαρούμενος/η. Ενώ η μέρα σου είναι γεμάτη με ασχολίες, νιώθεις ένα κενό, βαριέσαι, συχνά παραπονιέσαι και γενικά δεν μπορείς να προσδιορίσεις τι ακριβώς σου φταίει…Κάτι λείπει…

Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και της “επικοινωνίας”. Παρ’ όλα αυτά όλο και περισσότεροι άνθρωποι παραπονιούνται για έλλειψη επικοινωνίας με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και ολοένα και περισσότεροι βιώνουν έντονα το αίσθημα της μοναξιάς. Υπάρχει όμως πραγματικά έλλειψη επικοινωνίας ή μήπως η ποιότητα της επικοινωνίας είναι…ουδέτερη; Το διαδίκτυο και κυρίως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο παράδεισος της ουδέτερης επικοινωνίας. Μιας επικοινωνίας “από μακριά κι αγαπημένοι”. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει βέβαια τον σημαντικό τους ρόλο στην ενημέρωση, διαφήμιση, επαγγελματική δικτύωση κλπ. Έχουν αντικαταστήσει όμως σε μεγάλο βαθμό την “φυσική” επαφή μεταξύ των ανθρώπων.

Όταν έχεις μια επιφανειακή, “ουδέτερη” επικοινωνία δεν αφήνεις τον/την άλλο/η να σε πλησιάσει πολύ. Απ’ τη στιγμή που δεν έρχεσαι πολύ κοντά συναισθηματικά με τους άλλους θεωρείς πως έτσι μειώνεις την πιθανότητα να πληγωθείς. Έτσι ζεις τη ζωή σου κρατώντας τα συναισθήματα και την ενέργειά σου σε ένα επίπεδο επιφανειακό. Είναι προτιμότερο όμως να είσαι για παράδειγμα θυμωμένος/η ή θλιμμένος/η παρά αδιάφορος/η και ουδέτερος/η. Ο θυμός ή η θλίψη είναι συναισθήματα, τα οποία μπορείς κάποια στιγμή να εκφράσεις, είναι η ίδια η ζωή. Η αδιαφορία δεν είναι συναίσθημα. Είναι μια κατάσταση αποστασιοποίησης από τα συναισθήματα τα δικά σου και των άλλων και επίσης από την πραγματικότητα. Ακινητοποιείσαι και επιπλέον δεν ξέρεις τι σου φταίει

Το θέμα δεν είναι λοιπόν το κατά πόσο επικοινωνείς με τους άλλους αλλά σε πιο βαθμό επικοινωνείς με τον εαυτό σου. Το κατά πόσο είσαι διατεθειμένος/η να αναγνωρίσεις τις συναισθηματικές σου ανάγκες – και δεν είναι σίγουρα ένα ακριβό αυτοκίνητο ή πανάκριβα ρούχα και έπιπλα –. Tα τελευταία χρόνια στη χώρα μας αυξήθηκε το ποσοστό κατάθλιψης των ανθρώπων όχι όμως τόσο εκεινων που ζούσαν με το βασικό μισθό, αλλά εκείνων με υψηλά εισοδήματα που λόγω κρίσης έχουν μειωθεί (και σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν υψηλότερα του βασικού μισθού). Όταν στηρίζεις την ευτυχία σου σε υλικά αγαθά που εξυπηρετούν την εικόνα (μεγάλο σπίτι, γρήγορο αυτοκίνητο, ακριβά και πολλά ρούχα, γαριφαλοπόλεμο στα μπουζούκια κλπ), και τα χάνεις νιώθεις κενός/ή.

Αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως είναι και δεν έχω ανάγκη να χρησιμοποιήσω υλικά αγαθά για να αποδείξω πόσο αξίζω. Όταν μένεις στο περιτύλιγμα χάνεις την ευκαιρία να βιώσεις πραγματική χαρά στη ζωή σου. Είσαι ένας άνθρωπος με συναισθήματα, όνειρα αλλά και ανασφάλειες. Όποιος σε χλευάσει γι’ αυτά δεν αξίζει να είναι στη ζωή σου. Θέλεις ανθρώπους που σε αγαπάνε γι’ αυτό που πραγματικά είσαι ή γι’ αυτό που προβάλεις; Ζούμε σε μια εποχή που έχουν καταρρεύσει πολλά τέτοια “προσωπεία” ευτυχίας. Αποδείχτηκε – ευτυχώς – πως δεν υπήρχε ουσιαστική ανταλλαγή συναισθημάτων, αλλά ανταλλαγή υπηρεσιών και υλικών “δεκανικιών”.

Όταν επικοινωνείς πραγματικά με τους άλλους εξελίσσεσαι και ανανεώνεσαι και σε προσωπικό επίπεδο και παράλληλα το ίδιο συμβαίνει στις σχέσεις σου προσωπικές και επαγγελματικές. Δεν μένεις στάσιμος/η, δεν βαλτώνεις. Η φυσική και ουσιαστική επαφή με τους ανθρώπους που έχεις στην ζωή σου είναι αναντικατάστατη. Μοιράσου με τους ανθρώπους που αγαπάς κομμάτια του εαυτού σου και δέξου τα δικά τους. Μην στερείς από τον εαυτό σου την ευκαιρία να βιώσει αυτού του είδους την πληρότητα.

Αποφεύγω τη σύγκρουση

Αποφεύγεις συστηματικά να έρθεις σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση με κάποιον/α που η συμπεριφορά του σου δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα. Προτιμάς να το κρατήσεις μέσα σου και να σε βαραίνει από το να εκφράσεις τη δυσαρέσκειά σου, είτε από φόβο είτε γιατί θέλεις να είσαι αγαπητός/ή από όλους και όλοι να έχουν έναν καλό λόγο να λένε για σένα. Δεν αντέχεις στην ιδέα ότι κάποιος θα σκεφτεί κάτι αρνητικό για σένα!

Μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον όπου αποφεύγονταν συστηματικά οι συγκρούσεις και πάσης φύσεως…ταραχές ή όσες φορές κι αν προσπάθησες να πεις αυτά που νιώθεις συνάντησες θυμό ή αδιαφορία; Φοβάσαι πως αν εκφράσεις τη δυσαρέσκειά σου θα χάσεις την αγάπη και την αποδοχή των ανθρώπων γύρω σου ή απλά δεν θα τους ενδιαφέρει ή ο θυμός τους θα είναι τόσο έντονος που θα πάθεις κακό… Αποφεύγεις να εκτεθείς και στο πίσω μέρος του μυαλού σου υπάρχει η βεβαιότητα ότι πρέπει να πας με τα νερά του άλλου για να μείνει μαζί σου, ως φίλος/η ή ως σύντροφος ή να σε αφήνει στην ησυχία σου. Αυτό που φοβάσαι στην πραγματικότητα είναι μην απορριφθείς (ίσως και βίαια), μην εγκαταλειφθείς ή μείνεις μόνος/η…

Όταν όμως προσπαθείς να καλύψεις τα πραγματικά συναισθήματά σου το πρόβλημα δεν λύνεται ούτε εξαφανίζεται. Αντιθέτως μεγεθύνεται και διαιωνίζεται. Καταλήγεις να αναλαμβάνεις ευθύνες που δεν σου ανήκουν, να συμβιβάζεσαι με αρνητικές για σένα καταστάσεις και συμπεριφορές και να καταπιέζεσαι συναισθηματικά. Επιπλέον είσαι διαρκώς σε μια κατάσταση έντασης και άγχους, αφού πρέπει συνεχώς να καταπιέζεις αυτό που σκέφτεσαι και νιώθεις, που επιβαρύνει την ψυχική και σωματική σου υγεία.

Αποφεύγοντας τη σύγκρουση χάνεις την ευκαιρία να εκφράσεις τα συναισθήματα και τις προθέσεις σου, να έρθεις σε επαφή με κομμάτια του εαυτού σου, αλλά συγχρόνως να έρθεις σε επαφή με τους άλλους κι εκείνοι με σένα. Οι σχέσεις που δημιουργείς δεν είναι ουσιαστικές και συνήθως δύσκολα διατηρούνται. Στον επαγγελματικό τομέα συμβιβάζεσαι εύκολα και συχνά νιώθεις πιεσμένος/η.

Στο τέλος της ημέρας πρέπει να “κλείνεις ταμείο” με τους συνεργάτες και με τα αγαπημένα σου πρόσωπα, να διευθετείς δηλαδή οποιαδήποτε παρεξήγηση ή δυσαρέσκεια. Αν κάθε φορά που προκύπτει κάποιο πρόβλημα προσπαθήσεις να το συζητήσεις άμεσα δεν θα υπάρχει η μεγάλη σύγκρουση που φοβάσαι. Οι μεγάλες συγκρούσεις προκύπτουν από συσσωρευμένα αρνητικά συναισθήματα και συνήθως δεν καταλαβαίνει κανείς πιο είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Όταν φοβάσαι να εκτεθείς το μόνο που καταφέρνεις είναι ακριβώς αυτό: να εκθέτεις τον εαυτό σου σε καταστάσεις και συναισθήματα που κάθε άλλο παρά καλό σου κάνουν, χάνοντας τον σεβασμό και το ενδιαφέρον του άλλου για σένα. Το να θέλεις να διατηρήσεις μια κατάσταση ηρεμίας ενώ υπάρχουν συσσωρευμένα άλυτα θέματα στην προσωπική ή επαγγελματική σου ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από την αλλόκοτη ηρεμία που επικρατεί πριν την καταιγίδα. Η καταιγίδα όμως κάποια στιγμή είτε το θέλεις είτε όχι, θα ξεσπάσει. Αυτό που ξεχνάς είναι ότι μετά ακολουθεί πάντα το ουράνιο τόξο.

Τάσεις Φυγής: Μέρος 2ο

Στην περίπτωση του Eric (βλέπε προηγούμενο post: Τάσεις Φυγής: Μέρος 1) ήταν η παρεμβατική οικογένεια από την οποία ήθελε να ξεφύγει. Για κάποιον άλλο μπορεί να είναι μια αποτυχία στον αισθηματικό ή επαγγελματικό τομέα που να τον οδηγήσει στο να θέλει να φύγει μακριά ή να κλειστεί στον εαυτό του ή και τα δύο.

Το να κλείνεσαι στον εαυτό σου είναι κι αυτό όμως μια φυγή. Μια φυγή από την πραγματικότητα που σε βαραίνει. Κλείνομαι στον εαυτό μου σημαίνει δεν μπορώ – το πιο σωστό είναι “δεν θέλω” – να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες που παρουσιάζονται στη ζωή μου, δεν θέλω να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου – ούτε των άλλων – νιώθω πως δεν αντέχω τίποτα, όλους και όλα τα νιώθω πιεστικά. Είναι τρομερό να μην πηγαίνουν τα πράγματα όπως τα θέλεις έτσι; Υπάρχει όμως κάποιος κανόνας/νόμος που να λέει πως όλα στη ζωή θα εξελίσσονται όπως ακριβώς τα θέλεις; Δέχτηκες αυστηρή κριτική ως παιδί και τώρα κάνεις το ίδιο στον εαυτό σου. Δεν χρειάζεται να τιμωρείς τον εαυτό σου επειδή απέτυχες σε κάτι ή επειδή τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα είχες σχεδιάσει. Δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα στη ζωή σου. Αυτό που μπορείς όμως να ελέγχεις είναι το κατά πόσο θα καταρρέεις ή όχι κάθε φορά που έρχεσαι αντιμέτωπος με μια δύσκολη κατάσταση. Σκέψου όμως πως μαζί με τον εαυτό σου τιμωρείς και τους ανθρώπους που σε αγαπούν. Είσαι σίγουρος/η πως θέλεις κάτι τέτοιο;

Όταν είσαι βέβαια σε μια κατάσταση, όπου δεν θέλεις να ασχοληθείς με τίποτα και με κανέναν, έχεις τους άλλους να σε φροντίζουν, να ασχολούνται μαζί σου και παίρνεις την επιβεβαίωση ότι σε αγαπούν (βλέπε παλαιότερο post “Θυματοποίηση”). Ωραίο είναι ως ένα βαθμό να μην έχεις την ευθύνη για τη ζωή σου…ξεκούραστο! Έτσι ήταν όταν ήμασταν παιδιά. Σκέψου όμως πόσα χάνεις και πόσα πρόκειται να χάσεις στο μέλλον, γιατί κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα κουραστούν να “νταντεύουν” έναν/μια ενήλικα/η άντρα/γυναίκα.

Η απάντηση στην ερώτησή σου: “Και τι να κάνω;” είναι: Ζήτα βοήθεια! Ή μήπως είσαι πολύ περήφανος/η για να κάνεις κάτι τέτοιο; Όταν όλοι σε φροντίζουν κι εσύ δεν κάνεις τίποτα για τον εαυτό σου, που είναι τότε η υπερηφάνεια σου; Στο μόνο πράγμα που θα έπρεπε να ρίξεις την περηφάνια σου είναι στο να ζητήσεις βοήθεια από κάποιον/α που θα σε βοηθήσει να βγεις από τη μιζέρια σου.

Με το να απο-φεύγεις τα όποια προβλήματα έχεις, σε οδηγεί σε έναν δρόμο αρκετά μοναχικό. Και είναι μοναχικός γιατί σταδιακά αρχίζεις να απομακρύνεσαι, όχι μόνο από τα δικά σου συναισθήματα, αλλά και από τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Σταμάτα να προβάλεις στο περιβάλλον σου τις δικές ανασφάλειες και τους φόβους σου. Η αλλαγή ξεκινάει από τον εαυτό σου. Αν δεν συνειδητοποιήσεις και δεν προσπαθήσεις έστω και λίγο να αλλάξεις κάποια πράγματα στον εαυτό σου που σου προκαλούν δυσφορία, μην περιμένεις ότι ως δια μαγείας θα αλλάξει το περιβάλλον σου. Τότε και μόνο τότε θα βλέπεις τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται, αλλά θα μπορείς και να τις αξιοποιείς. Όσο μένεις μέσα στους φόβους σου ακινητοποιείσαι, μουδιάζεις και αφήνεις τη ζωή να σε προσπερνάει.

Τάσεις Φυγής: Μέρος 1ο

Τον λένε “Eric”* (για λόγους εχεμύθειας δεν αποκαλύπτεται το πραγματικό του όνομα) και κατάγεται από μια χώρα της δυτικής Ευρώπης. Έφυγε από τη χώρα του ελπίζοντας να αφήσει όλα του τα προβλήματα πίσω. Ποια ήταν αυτά; Βασικότερο όλων: η συνεχής παρέμβαση της οικογένειάς του (κυρίως της μητέρας του) σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν στη ζωή του. Στη χώρα του ζούσε μόνος του τα τελευταία χρόνια. Ήρθε στην Ελλάδα έχοντας ως στόχο να κάνει πράγματα μόνος του, να ανεξαρτητοποιηθεί. Κι αναρωτιέσαι: ήταν ανάγκη να κάνει τόσα χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του για να ανεξαρτητοποιηθεί;

Είναι 32 ετών, αλλά δύσκολα τον κάνεις πάνω από 20! Και η αλήθεια είναι πως συναισθηματικά είναι όντως 20 ετών! Έχοντας μια μαμά υπερδραστήρια, η οποία είχε γνώμη για τα πάντα, ήθελε να έχει τον έλεγχο, δεν αποδεχόταν τα λάθη της ούτε την αποτυχία – τη δική της και των παιδιών της – δεν είχε τον χώρο ως παιδί και ως έφηβος να πιστέψει στον εαυτό του, να ωριμάσει. Δεν του δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσει πράγματα μόνος του, χωρίς την παρέμβασή της, να ζήσει τη ζωή που θέλει εκείνος. Ο φόβος μιας ενδεχόμενης αποτυχίας και η αίσθηση ότι “πνίγεται” ήταν τόσο μεγάλη, που δεν του αρκούσε να αλλάξει απλά πόλη, αλλά χώρα! Η μόνη λύση ένιωθε πως ήταν να φύγει όσο γίνεται πιο μακριά. Να κάνει την επανάστασή του έστω και καθυστερημένα στα 30 του.

Το πρόβλημα είναι ότι κι εδώ που ήρθε, ο φόβος της αποτυχίας υπάρχει ακόμα, η αίσθηση ότι πάντα πρέπει να ασχολείται με κάτι (όπως η υπερδραστήρια μαμά) για να μη νιώθει άχρηστος, υπάρχει ακόμα, όπως και η παρεμβατικότητα της μητέρας του – του ανακοινώνει συχνά ότι θα έρθει να τον επισκεφτεί, κι όταν εκείνος αρνείται κάθε φορά, τον φορτώνει με μια δόση ενοχών – υπάρχει ακόμα. Το θέμα είναι οτι ο ίδιος επιτρέπει, όχι μόνο τη μητέρα όπως αποδείχτηκε, αλλά όλους να παραβιάζουν τα όριά του, γιατί πολύ απλά δεν τα έχει ορίσει. Ακόμα και ο ίδιος πιέζει τον εαυτό του, ξεπερνάει τα όριά του, αγνοεί τις ανάγκες και τα “θέλω” του. Πέρασε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του ως “κτήμα” και συνέχεια της μητέρας του, και όχι ως αυθύπαρκτη προσωπικότητα με πίστη και αγάπη στον εαυτό του, με αυτοπεποίθηση και με αίσθηση ότι αξίζει όπως είναι, χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει.

Έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί πως δεν χρειαζόταν να ταξιδέψει τόσα χιλιόμετρα να αποδείξει στην οικογένειά του ότι μπορεί να τα καταφέρει και μόνος του. Διάλεξε έναν ακραίο τρόπο για να τραβήξει την προσοχή τους. Έχει αρχίσει να νιώθει τη μοναξιά του δρόμου που επέλεξε να ακολουθήσει. Σιγά – σιγά μπαίνει στη διαδικασία να εκτιμάει περισσότερο τον εαυτό του και από εκεί θα αντλήσει και τη δύναμη να θέσει τα όριά του, να αντιμετωπίσει την οικογένειά του ως ενήλικας, να ωριμάσει…

Νομίζεις ότι φεύγοντας και αλλάζοντας περιβάλλον, θα λυθούν όλα σου τα προβλήματα. Στην αρχή θα είναι καλά τα πράγματα… Καινούρια δουλειά, καινούριες παραστάσεις και εμπειρίες. Σιγά – σιγά όμως τα “φαντάσματα” του παρελθόντος επανέρχονται. Και θα συνεχίσουν να είναι παρόντα μέχρι να ασχοληθείς σοβαρά μαζί τους. Και αυτό σημαίνει πως θα χρειαστεί να τα αντιμετωπίσεις…να παλέψεις!

Πολλοί άνθρωποι έχουν έναν συγκεκριμένο στόχο, έχουν όνειρα που για να τα πραγματοποιήσουν θα πρέπει αναγκαστικά να φύγουν από τον τόπο τους και να πάνε κάπου αλλού, όπου υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Το να μην έχεις όμως ένα συγκεκριμένο όνειρο και να θέλεις να φύγεις για να απο-φύγεις τα ενδοψυχικά σου προβλήματά δεν είναι λύση. Θα σε ακολουθούν όπου κι αν πας, ακόμα και στην ωραιότερη χώρα, με την ωραιότερη και αποδοτικότερη δουλειά. Αυτή την αίσθηση του ανικανοποίητου θα  την κουβαλάς πάντα στις αποσκευές σου.

*Η δημοσιοποίηση στοιχείων της ιστορίας του “Eric” έγινε με ρητή συγκατάθεσή του.