Πόνος στην πλάτη

Πόσα ακόμα αντέχεις να φορτωθείς στην πλάτη σου;
http://www.onewayradio.net/oneway-blog/ponos-stin-plati/

Μήπως έχεις μπερδέψει την αγάπη με την ανάγκη;

Αγαπάς τον άλλον γι’ αυτό που είναι ή γιατί καλύπτει τις ανάγκες σου; Θέλεις να προσφέρεις στους άλλους από αγάπη ή μήπως μέσω αυτού καλύπτεις την ανάγκη σου για αναγνώριση και αγάπη και κατ’ επέκταση μειώνεις υποσυνείδητα τον κίνδυνο να σε αποχωριστούν…;

Αναρωτήσου από όταν θυμάσαι τον εαυτό σου την αγάπη την κέρδιζες με “ανταλλάγματα”; Όταν έκανες κάτι που σου ζητούσαν οι γονείς σου, ένιωθες πως τους έκανες χαρούμενους και πως σε αγαπούν. Τι γινόταν όμως όταν δεν ήσουν τόσο υπάκουος/η όσο θέλανε; Όταν ήσουν “κακό παιδί”, άκουγες συχνά για παράδειγμα τη φράση “είσαι κακό παιδί δεν σ’ αγαπώ” ή “όταν είσαι καλό παιδί πόσο σ’ αγαπώ”; Θυμάσαι να καταπιέζεις αρκετά από τα “θέλω” σου (και δεν εννοώ τις ζαβολιές) για να νιώσεις την αγάπη των γονιών σου ή να κατευνάσεις το φόβο του να μην εγκαταλειφθείς από εκείνους; Την άνευ όρων αποδοχή και αγάπη από τους άλλους την έχεις νιώσει ποτέ ή είναι μόνο από τη μεριά σου;

Στην ερώτηση “αγαπάς τον εαυτό σου” η απάντηση είναι συνήθως “Ναι, τον αγαπάω…πιστεύω πως είμαι καλός άνθρωπος, αγαπάω τους άλλους, θέλω να προσφέρω, κλπ..”. Ουσιαστικά αγαπάς τον εαυτό σου μόνο μέσω των άλλων…“Αν για παράδειγμα σε προσβάλει κάποιος τι κάνεις;”, “Συνήθως δεν αντιδρώ, δεν ασχολούμαι…”. Πως είναι δυνατόν να αγαπάς τον εαυτό σου και να μην τον υπερασπίζεσαι;! Μην μπερδεύεις την αγάπη προς τον εαυτό με το ναρκισσισμό.

Όταν νιώθεις ότι δεν αξίζεις, το άτομο που θα επιλέξεις για σύντροφο δεν θα σε καλύπτει συναισθηματικά. Η ανάγκη σου για αγάπη και αποδοχή είναι τόσο μεγάλη που ικανοποιείσαι με λιγότερα από αυτά που αξίζεις. Αν για παράδειγμα η αγκαλιά της μαμάς δεν ήταν τρυφερή, ζεστή, δημιουργείται μια ανάγκη γύρω από αυτό και στην ενήλικη ζωή θα “κολλήσεις” σε αυτόν/αυτή που θα σου καλύψει έστω και λίγο αυτή την ανάγκη. Γι’ αυτό το λόγο κάνεις τα στραβά μάτια στα υπόλοιπα αρνητικά στοιχεία που μπορεί να έχει και κρατάς μόνο αυτό που καλύπτει το συναισθηματικό σου κενό. Έτσι είναι δύσκολο να φύγεις από μια τέτοια σχέση. Η λογική μπορεί να λέει ότι δεν υπάρχει μέλλον, αλλά το συναίσθημα περιμένει να ικανοποιηθεί η παιδική σου ανάγκη. Ουσιαστικά όμως χάνεις περισσότερα απ’ όσα κερδίζεις. Μπαίνεις σε μια ψυχοφθόρο κατάσταση όπου περιμένεις ο/η σύντροφός σου να αλλάξει και να έρθει στα μέτρα σου. Προσπαθείς να τον/την μεταμορφώσεις σε κάτι “ιδανικό”, που στο τέλος δεν είσαι ικανοποιημένος/η ούτε με αυτό, γιατί ουσιαστικά δεν γνωρίζεις τι πραγματικά θέλεις.

Όλοι έχουμε εκτός από το ενήλικο κομμάτι και ένα παιδικό κομμάτι μέσα μας, το οποίο περιμένει ακόμα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, να ικανοποιηθούν οι ανάγκες του, να βρει την αγάπη και τη ζεστασιά που του έλειψε. Δεν είσαι όμως πια παιδί. Γι’ αυτό και όταν εκφράζεις αυτές τις ανάγκες στον/στην σύντροφό σου αντιμετωπίζονται ως “παράλογες”. Γίνε εσύ ο “γονιός” που θα ήθελες να έχεις γι’ αυτό το παιδικό κομμάτι και μην περιμένεις να βρεις κάποιον/α να σε φροντίσει. Φρόντισε εσύ πρώτος/η απ’ όλους τον εαυτό σου. Όταν αρχίσεις να καλύπτεις εσύ τις ανάγκες του εαυτού σου, θα ζητάς πιο ρεαλιστικά πράγματα από μια σχέση και θα βλέπεις πιο ξεκάθαρα τα πράγματα γύρω σου. Η επιλογή συντρόφου θα είναι πιο συνειδητή και θα αγαπήσεις τον/την άλλο/η περισσότερο γι’ αυτό που είναι και λιγότερο γιατί καλύπτει τα συναισθηματικά σου κενά. Κυρίως όμως αυτό που θα καταφέρεις είναι τα θέλω σου και οι απαιτήσεις σου από τον/την άλλον/η να έχουν μια πιο ενήλικη δυναμική κι όχι τον παιδικό παραλογισμό.

Είναι γλυκό το πιοτό της...φυγοπονίας!

Νιώθεις πως δεν μπορείς να λειτουργήσεις χωρίς τους γονείς, τους φίλους ή τον/την σύντροφό σου; Αγχώνεσαι στην ιδέα ότι πρέπει να ασχοληθείς με κάποιο θέμα μόνος/η σου χωρίς να το κάνει κάποιος άλλος για σένα; Θεωρείς δεδομένη την φροντίδα τους και ότι είναι μέσα στις υποχρεώσεις τους να είναι παρόντες ακόμα και στο πιο απλό πρόβλημα που μπορεί να προκύψει; Τι συμβαίνει όταν κάποια στιγμή δεν είναι εφικτό αυτό;

Πολλοί ενήλικες έχοντας στερηθεί και κουραστεί συναισθηματικά ή/και σωματικά κατά την παιδική τους ηλικία, έχουν την τάση ως γονείς είτε να θέλουν να “προστατέψουν” τα παιδιά τους από οποιονδήποτε πόνο, κόπο, αγωνία κλπ. είτε να γίνουν το ίδιο στερητικοί συναισθηματικά όπως οι γονείς τους. Στην πρώτη περίπτωση αυτό που καταφέρνουν άθελά τους είναι να μαθαίνουν στο παιδί τους πως δεν χρειάζεται να κοπιάσει για κάτι, γιατί η μαμά ή/και ο μπαμπάς θα σκεφτούν “πριν από σένα για σένα”. Καλύπτουν έτσι κι ένα μέρος από το δικό τους συναισθηματικό κενό, με το να τους έχει το παιδί ανάγκη. Υποσυνείδητα η σκέψη είναι, για να με έχει κάποιος ανάγκη, πάει να πει ότι αξίζω. Έτσι παίρνουν ένα μέρος της αξίας και της αναγνώρισης που στερήθηκαν ως παιδιά από τους γονείς τους. Έχουν αναλάβει όμως πλήρως την ευθύνη του εαυτού σου. Αυτό είναι φυσιολογικό μέχρι την ηλικία των 18 – 24 μηνών. Πιο απλά: μέχρι την ηλικία που αρχίζεις να περπατάς μόνος σου! Από εκεί και πέρα αρχίζεις να μαθαίνεις τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται να κάνεις, τα δικαιώματα αλλά και τις υποχρεώσεις σου. Έτσι μεγαλώνεις περιμένοντας τα πάντα από τους άλλους, καταβάλλοντας ελάχιστη έως καμία προσπάθεια να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Στην ενήλικη ζωή ψάχνεις έναν/μια σύντροφο που θα φροντίζει επίσης για τα πάντα. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος.

Στην άλλη όψη βρίσκεται η “συναισθηματική πείνα”. Έχοντας κουραστεί ψυχικά να περιμένεις την αναγνώριση από έναν ή/και τους δύο γονείς, ψάχνεις υποσυνείδητα να βρεις έναν “σωτήρα”. Αυτόν/ή που θα σε φροντίζει, θα σε προσέχει, θα σε νοιάζεται όπως ήθελες οι γονείς σου να είχαν κάνει,  χωρίς εσύ να προσπαθήσεις για τίποτα. Αφήνεις τον εαυτό σου πάνω του/της, γιατί απ’ τη μια δεν πιστεύεις ότι μπορείς να πετύχεις πράγματα μόνος/η σου κι απ’ την άλλη νιώθεις ότι αρκετά προσπάθησες και “πάλεψες” στη ζωή σου.

Πολύ συχνά παρατηρείται να φροντίζει ο γονιός το παιδί και ταυτόχρονα να είναι στερητικός. Για παράδειγμα ο μπαμπάς να φροντίζει για τα πάντα, να μην λείπει κανένα υλικό αγαθό από την οικογένεια, αλλά να είναι απόμακρος ψυχικά, αδιάφορος ή σκληρός απέναντι στα παιδιά του… “Ο πατέρας μου φρόντιζε να μη μας λείψει τίποτα”, ακούμε πολύ συχνά. Αν το ψάξεις λίγο βλέπεις ότι αναφέρεται στα υλικά αγαθά. Έλειπε όμως το πιο σημαντικό το οποίο δεν αγοράζεται με χρήματα: η συναισθηματική εκδήλωση της αγάπης.

Στη θεραπεία είναι τα άτομα που θέλουν να γίνουν καλά σε ελάχιστο χρόνο με ελάχιστο ή καθόλου κόπο από τη μεριά τους. Εναποθέτουν τον εαυτό τους στα χέρια του ψυχοθεραπευτή λέγοντας (ή υπονοώντας) “κάνε με καλά”. Τους είναι αδιανόητο ότι θα προσπαθήσουν και εκείνοι γι’ αυτό. Ο ψυχοθεραπευτής δεν θα λειτουργήσει, και δεν θα πρέπει να λειτουργήσει, όπως τα υπόλοιπα άτομα στη ζωή σου. Δεν θα παίξει τον ρόλο του σωτήρα. Γι’ αυτό μην βιαστείς να τον/την κατηγορήσεις αν δεν σου κάνει το χατίρι… Δεν θα σου δώσει μασημένη τροφή. Ίσως χρειαστεί να σε “ταΐσει” σε κάποια δύσκολη στιγμή, αλλά κυρίως θα σου μάθει πώς να κρατάς το πιρούνι με έναν τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορείς να τρως μόνος/η σου. Θα σε οδηγήσει έμμεσα σε ένα σημείο ώστε να συνειδητοποιήσεις μόνος/η σου τον τρόπο που λειτουργείς στη ζωή σου, και με την καθοδήγησή του να βρεις καινούργιους, πιο λειτουργικούς τρόπους να ζεις την καθημερινότητά σου. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Δεν αρκεί να το ακούσεις, πρέπει να το νιώσεις, να το βιώσεις, όταν η στιγμή θα είναι κατάλληλη.

Οι σχέσεις όπως και όλοι οι τομείς της ζωής δεν προχωράνε όταν φροντίζουν μόνο οι άλλοι για σένα…Όταν περιμένεις να σε “ταΐσουν”, τη στιγμή που μπορείς και μόνος/η σου, το πιο πιθανό είναι να μείνεις νηστικός/ή! Σίγουρα όταν έχεις βολευτεί σε μια κατάσταση δεν είναι εύκολο να την αποχωριστείς. Είναι καιρός όμως να συνειδητοποιήσεις ότι όταν στηρίζεσαι στους άλλους και όχι στον εαυτό σου, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να παραπονιέσαι, όταν κάτι δεν πάει καλά στη ζωή σου. Ανέλαβε την ευθύνη του εαυτού σου και της ζωής σου. Η ικανοποίηση που θα νιώσεις όταν το καταφέρεις δεν περιγράφεται…

Από τα μέσα Σεπτεμβρίου το psycho-stories επιστρέφει δυναμικά με νέα ενδιαφέροντα θέματα. Τα άρθρα θα αναρτώνται πλέον και στο νέο portal του www.onewayradio.net. Σχετική ανακοίνωση για το πρώτο άρθρο του Φθινοπώρου θα αναρτηθεί στο blog του psycho-stories!
Καλό Φθινόπωρο!

http://www.onewayradio.net/articles/psycho_stories/

Τελειομανία

Όταν τίποτα δεν είναι αρκετό...

από την ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια Έφη Ταμπουρά

Αρκετοί άνθρωποι επιζητούν τη συνεχή βελτίωση της ζωής τους, θέτουν στόχους και προσπαθούν να τους πετύχουν. Όταν αυτό συμβεί νιώθουν ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, έχουν μια αίσθηση ολοκλήρωσης. Τι συμβαίνει όμως και κάποιοι έχουν μια αίσθηση ανικανοποίητου ακόμα και στην επιτυχία;

Όταν θέτεις πολύ υψηλούς, μη ρεαλιστικούς στόχους, η πιθανότητα να πετύχεις είναι μικρή έως ανύπαρκτη. Δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις, αγχώνεσαι και μπαίνεις σ’ ένα φαύλο κύκλο πολύ υψηλού, μη ρεαλιστικού στόχου, έντονου άγχους για την επίτευξη του, αποτυχίας επίτευξής του, πράγμα που οδηγεί σε αυτοκατηγορίες και άσκηση αυστηρής κριτικής προς τον εαυτό με αποτέλεσμα την παραίτηση από τον στόχο και το κυνήγι ενός καινούργιου, πολύ υψηλού στόχου κ.ο.κ. Ακόμα και στην επιτυχία όμως, δεν χαίρεσαι με την ψυχή σου. Πάντα νιώθεις ότι θα μπορούσες να τα πας καλύτερα. Εστιάζεις στα λάθη που ίσως έκανες, άσχετα αν η προσπάθειά σου στέφθηκε με επιτυχία. Πρέπει όλα τα βήματα να είναι τέλεια…

Βλέπεις πρώτα την αρνητική όψη των γεγονότων, ο φόβος της αποτυχίας είναι πολύ έντονος, και γι’ αυτό το λόγο είσαι αρκετά αναβλητικός/ή. Αν καθίσεις να σκεφτείς ποια είναι τα “θέλω” σου, ίσως σου πάρει αρκετή ώρα να τα προσδιορίσεις γιατί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου λειτουργείς με τα “πρέπει”. Δεν αντέχεις τα λάθη σου, ούτε όμως και των άλλων. Δεν αντέχεις ούτε στην ιδέα ότι θα απογοητεύσεις τους άλλους και όταν αυτό συμβεί οι ενοχές και η ντροπή είναι πολύ έντονα. Είσαι αρκετά αυστηρός/ή με τον εαυτό σου και είσαι αρκετά απαιτητικός/ή κυρίως με τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Φοβάσαι πως αν κάνεις λάθη δεν θα είσαι αποδεκτός/ή από τον περίγυρό σου και θα απορριφθείς. Νιώθεις ότι αξίζεις μόνο μέσα από τα πράγματα που επιτυγχάνεις στη ζωή σου και όχι γι’ αυτό που είσαι. Όλα εξωτερικά πρέπει να είναι τελεία για να καλύψεις την εσωτερική αίσθηση, και κυρίως, τον φόβο ατέλειας. Επενδύεις στην εξωτερική σου εμφάνιση, στα ρούχα ή στο αυτοκίνητο κλπ. Νιώθεις μέσω αυτών πως αποκτάς αξία. Επειδή μέσα σου νιώθεις ανεπαρκής πρέπει όλα εξωτερικά να είναι τέλεια. Άλλο όμως να “φαίνεσαι” καλά και άλλο να “είσαι” πραγματικά καλά.

Η τελειομανία αναπτύσσεται σε οικογένειες που δεν υπάρχει άνευ όρων αποδοχή του παιδιού, αλλά μόνο με όρους, όπως για παράδειγμα η επιτυχία θα πρέπει να θεωρηθεί από το γονιό μεγάλη, πλήρης, ολοκληρωτική για να επιβραβευθεί το παιδί. Συνήθως είναι ο ίδιος ο γονιός τελειομανής, δεν θέλει να κάνει λάθη, δύσκολα τα παραδέχεται και δεν αντέχει την αποτυχία τη δική του ούτε φυσικά και του παιδιού του. Ακόμα και σε μια επιτυχία του παιδιού θα βρει κάτι να σχολιάσει αρνητικά ή κάτι που θα μπορούσε να είχε “κάνει καλύτερα”. Μπορείς να αναφέρεις τα λάθη του παιδιού αλλά δεν θα ξεκινήσεις με αυτά και ούτε θα μείνεις σ’ αυτά. Η θετική ενίσχυση είναι η καλύτερη βάση για να δομήσει κάποιος την αυτοεκτίμησή του και να δεχθεί μετά πιο εύκολα την αρνητική κριτική.

Οι στόχοι που θα θέτεις για τον εαυτό σου στην ενήλικη ζωή δεν θα ανταποκρίνονται στις πραγματικές σου δυνατότητες και θα προσπαθείς να αποδείξεις σε όλους (υποσυνείδητα στο γονιό) πόσο τέλεια τα καταφέρνεις όλα και κατά συνέπεια πόσο πολύ αξίζεις. Όσα κι αν πετύχεις δεν θα είναι αρκετά. Το κενό πάντα υπάρχει.

Η τελειομανία ενισχύεται επίσης πάρα πολύ από το εκπαιδευτικό μας σύστημα, με το κυνήγι των άριστων βαθμών, καθώς επίσης και από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας που προβάλλουν συνεχώς πρότυπα τελειότητας.

Η βελτίωση της επαγγελματικής, σωματικής, νοητικής, ψυχικής σου κατάστασης βοηθά στην καλύτερη ποιότητα της ζωής. Δεν θα πρέπει αυτό όμως να γίνεται αυτοσκοπός. Σταμάτα να έχεις ένα αυστηρό καθημερινό πρόγραμμα για να αποφύγεις τις ενοχές. Δεν βλέπεις ότι τελικά σε εξουθενώνει παρά σε βοηθά; Αντί να θέτεις έναν πολύ υψηλό στόχο, “σπάσε” τον σε μικρότερους, οι οποίοι θα είναι πιο εφικτοί. Έτσι η αίσθηση ότι καταφέρνεις πράγματα στην ζωή σου θα είναι και πιο συχνή (βλ. Επαγγελματική Εξουθένωση). Αν κάθε φορά που ξεκινάς να κάνεις κάτι αγχώνεσαι στην πιθανότητα του λάθους, οδεύεις με μαθηματική ακρίβεια στην αποτυχία. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τα πάντα. Όλοι κάνουν λάθη. Ούτε χρειάζεται να αυτομαστιγώνεσαι κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μην είσαι αυστηρός/ή με τους ανθρώπους που αγαπάς και μην απαιτείς να είναι τέλειοι. Όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται εκείνοι σ’ αγαπούν, και θα σ’ αγαπήσουν ακόμα περισσότερο γι’ αυτό που πραγματικά είσαι κι όχι τόσο γι’ αυτό που θέλεις να δείχνεις.

Στομαχικές διαταραχές

Τι είναι αυτό που σου “κάθεται” στο στομάχι…

από την ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια Έφη Ταμπουρά

“Μου κάθεται στο στομάχι”, “δεν μπορώ να το χωνέψω”, “έχω γερό στομάχι” “δεν τον/την χωνεύω”, “έχω έναν κόμπο στο στομάχι”… Όλες αυτές οι εκφράσεις δείχνουν τον ρόλο του στομάχου στη διαδικασία αντιμετώπισης διάφορων, δύσκολων κυρίως, καταστάσεων στην καθημερινότητά μας.

Δεν υποφέρουμε από στομαχικές διαταραχές μόνο όταν μια τροφή είναι όξινη, αλλά όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε και “όξινες” καταστάσεις στη ζωή μας.

Μέσω του στομάχου εκφράζουμε δηλαδή την δυσκολία μας να διαχειριστούμε διάφορες καταστάσεις της καθημερινότητάς μας, καθώς και βαθύτερες αγωνίες που έχουν να κάνουν με τα υλικά αγαθά, με τα προς το ζην γενικότερα, καθώς επίσης και το φόβο και την ανησυχία για το μέλλον. Όταν είμαστε υποχρεωμένοι να υποστούμε μια κατάσταση, αλλά δυσκολευόμαστε να τη χωνέψουμε, όταν δεν υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας, αλλά προτιμούμε να μας “κάτσει” στο στομάχι, να το “χωνέψουμε”, όταν αποφεύγουμε πάση θυσία τον καυγά, όταν καταπιέζουμε τις φιλοδοξίες μας ή εργαζόμαστε σε μια δουλειά κατώτερη των ικανοτήτων μας και το βιώνουμε ως επαγγελματική αποτυχία, όταν το σπίτι που ζούμε δεν μας ικανοποιεί και γενικότερα η ποιότητα της ζωής μας δεν είναι αυτή που θα θέλαμε να έχουμε, είμαστε πιο επιρρεπείς στις στομαχικές διαταραχές.

Το στομάχι μέσω της πέψης διαχειρίζεται την τροφή. Η τροφή όμως εκτός από υλική είναι και συναισθηματική. Μέσω του στομάχου εκφράζεται η ικανότητά μας να δεχτούμε, να διαχειριστούμε καταστάσεις στη ζωή μας. Συχνά εκεί νιώθουμε το συναίσθημα του φόβου, όταν για παράδειγμα μας τρομάξει κάτι ή διαισθανόμαστε ότι κάτι κακό θα συμβεί, όταν δίνουμε εξετάσεις ή όταν μαθαίνουμε μια άσχημη είδηση κλπ. Το άτομο που υποφέρει από το στομάχι του έχει μια τάση να συμβιβάζεται, να υφίσταται μια κατάσταση, να την αφήνει να χρονίζει αντί να την αντιμετωπίσει.

Καμιά φορά το ποτήρι ξεχειλίζει και τότε έχουμε τους εμετούς, που εκφράζει ουσιαστικά την αποβολή της περίσσειας του συναισθήματος που μας κατακλύζει. Κατά τον ίδιο τρόπο και η ναυτία που προέρχεται από το στομάχι. Εκφράζει κάτι που μας προκαλεί αηδία, μας ανακατεύει.

Τα άτομα που παρουσιάζουν στομαχικά προβλήματα χαρακτηρίζονται από μια παθητική επιθετικότητα. Η ίδια η φύση του στομάχου είναι εν μέρει παθητική. Είναι ένας σάκος, ο οποίος διαλύει τις τροφές μέσω του υδροχλωρικού οξέος. Δεν έχει π.χ. την ξεκάθαρα ενεργητική, επιθετική φύση των δοντιών.

Το στομάχι δεν είναι όμως μόνο παθητικό. Θα μπορούσαμε να το δούμε και ως κέντρο δύναμης, απ’ όπου αντλούμε δύναμη για να ανταπεξέλθουμε σε  δύσκολες καταστάσεις της ζωής. Υπάρχει ίσως και μια σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία να ζούμε εξαρτημένοι σε μια παιδική κατάσταση φροντίδας και αγάπης και στην έντονη επιθυμία μας για αυτάρκεια, ανεξαρτητοποίηση, ενηλικίωση. Στην αίσθηση ότι κατακτώ πράγματα για τον εαυτό μου, ότι μπορώ και τα καταφέρνω μόνος/η μου.

 Όταν αφήνεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα καταστάσεις να σε “τρώνε”, να σε αγχώνουν και συνάμα να θυμώνεις με όλα αυτά αλλά και με τον εαυτό σου που νιώθεις αδύναμός/η να τα αντιμετωπίσει, τα στομαχικά προβλήματα μπορούν πολύ εύκολα να εξελιχθούν σε έλκος. Τέλος οι άνθρωποι που έχουν νοσήσει από καρκίνο του στομάχου, βίωναν πολύ έντονα αυτή την αδυναμία αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων, που η θλίψη όμως ήταν μεγαλύτερη από το θυμό, η ζωή είχε χάσει το νόημά της και οι αυτοκατηγορίες για ένα γεγονός ή γεγονότα του παρελθόντος επίσης πολύ έντονες.

Αν υποφέρεις λοιπόν από στομαχικές διαταραχές, αναρωτήσου: τι είναι αυτό που σου “κάθεται” στο στομάχι στη ζωή σου; Τι είναι αυτό που σε θυμώνει περισσότερο σε προσωπικό, επαγγελματικό ή οικογενειακό επίπεδο και αποφεύγεις να αντιμετωπίσεις; Απέναντι σε ποια πράγματα ή καταστάσεις νιώθεις παθητικός/η και αδύναμος/η; Είσαι ευχαριστημένος/η με την ποιότητα της ζωής σου; Όταν βλέπεις τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία και αλλάζεις τη στάση σου απέναντι στη ζωή, βελτιώνεται αναπόφευκτα και η υγεία σου.

Κόμπλεξ … ανωτερΠροσπαθεί υποσυνείδητα ότητας

“Before you diagnose yourself with depression or low self-esteem, first make sure you are not, in fact, just surrounded by assholes” – William Gibson (author)*

                                                                              

από την ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια Έφη Ταμπουρά

Έχεις βρεθεί σε παρέα όπου υπάρχει κάποιος/α που συνεχώς κοροϊδεύει ό,τιδήποτε λέει ο άλλος, το παραμικρό λάθος που θα κάνεις θα το μεγεθύνει και θα το επαναλαμβάνει όλη την ώρα και φυσικά έχει άποψη για τα πάντα; Το κάθε μικρό βήμα σου προς την επιτυχία θα το ακυρώσει, θα σε ειρωνευτεί. Δεν κάνει κάτι να βελτιώσει τη δική του/της ζωή παρά μόνο ψάχνει τρόπο πως θα μειώσει εσένα, για να νιώσει “ανώτερος/η”.

Εσύ – ανάλογα με τον χαρακτήρα σου – αντεπιτίθεσαι ή αδιαφορείς ή κάθεσαι στη γωνιά σου και γυρνάς στο σπίτι με ένα αίσθημα αναξιότητας.

Πίσω από τη μάσκα της άνεσης και της “ανωτερότητας” όμως που επιδεικνύει ένα τέτοιο άτομο, κρύβεται μια βαθειά αίσθηση μειονεξίας και κατωτερότητας, σε τομείς όπως η μόρφωση, η επαγγελματική καταξίωση, η οικονομική κατάσταση, η εμφάνιση κλπ. Ένα τέτοιο άτομο τοποθετεί τον εαυτό του σε μια μόνιμη κατάσταση σύγκρισης με τους φίλους και γνωστούς και τις περισσότερες φορές προσπαθεί να μιμηθεί τον τρόπο ζωής τους. Δεν αντέχει τα λάθη – ούτε τα δικά του ούτε των άλλων – βλέπει μονίμως ανταγωνιστές που απειλούν την αξία του και θέλει να έχει τον έλεγχο.

Οι γονείς αποτελούν πρότυπο συμπεριφοράς για το παιδί τους. Όταν ο γονιός μιλάει ειρωνικά και κοροϊδεύει συχνά τους άλλους, κουτσομπολεύει, είναι ανταγωνιστικός, έχει άποψη για τα πάντα και δεν εμπιστεύεται εύκολα τους ανθρώπους, αυτό διδάσκει στο παιδί, αλλά ταυτόχρονα θα είναι έτσι και με το ίδιο. Το παιδί νιώθει ότι δεν το εμπιστεύεται ο γονιός σε πολλά πράγματα και συχνά νιώθει ότι το θεωρεί λιγότερο έξυπνο ή ικανό από εκείνον– πως άλλωστε μπορείς να ξεπεράσεις κάποιον που τα ξέρει όλα!
Στην ενήλικη ζωή του προσπαθεί υποσυνείδητα να πείσει τον εαυτό του ότι αξίζει, ψάχνοντας όμως την αξία σε πράγματα ανούσια, επιφανειακά. Προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι “άχρηστος/η”, κάνοντας τους άλλους να νιώθουν άχρηστοι. Ό,τι έκανε ο γονιός δηλαδή σε εκείνον/η. Έχει ανάγκη να δείξει ότι τα ξέρει όλα, γιατί έχει μεγαλώσει με έναν/μια “ξερόλα” και έπρεπε ανά πάσα στιγμή να αποδεικνύει ότι αξίζει. Αυτό που άξιζε πραγματικά ήταν η προσοχή, το ενδιαφέρον, η αποδοχή και η άνευ όρων αγάπη του γονιού, τα οποία όμως έρχονταν σπάνια έως ποτέ. Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει στην ενήλικη ζωή είναι η εμπιστοσύνη προς τους άλλους. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να αγαπηθεί γι’ αυτό που είναι, δεν θέλει να εκφράζει τις αδυναμίες του/της, και τις κρύβει καλά πίσω από ενα προσωπείο "αυτοπεποίθησης", με αποτέλεσμα να του/της είναι δύσκολο να “αφεθεί” πραγματικά σε μια σχέση. Πρέπει πάντα να υποδύεται κάποιον/α άλλο/η, για παράδειγμα τον σκληρό ή αδιάφορο άντρα ή τη δυναμική γυναίκα αντίστοιχα κλπ.

Από τη στιγμή που θέλει να νιώθει ανώτερος/η και να έχει πάντα τον έλεγχο, δύσκολα θα ζητήσει τη βοήθεια ενός ψυχοθεραπευτή. Κι αν μπει σε μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία, θα προσπαθεί, στην αρχή τουλάχιστον, με διάφορους τρόπους να ακυρώνει τον θεραπευτή και θα θέλει φυσικά να έχει τον έλεγχο της θεραπείας.

Γι’ αυτό πριν πάρεις όλη την ευθύνη πάνω σου, δες πραγματικά με ποια άτομα συναναστρέφεσαι και ποια αποκαλείς “φίλους”. Αν κάθε φορά που συναντάς κάποια συγκεκριμένα άτομα παρατηρείς πως η διάθεσή σου πέφτει και γυρνάς στο σπίτι έχοντας μια άσχημη αίσθηση στο στομάχι, είναι η στιγμή που πρέπει να αναρωτηθείς αν αξίζει να υποβάλεις τον εαυτό σου σε μια τέτοια “δοκιμασία”. Σίγουρα η αμφισβήτηση και η κριτική έρχεται και “ακουμπάει” σε μια δικιά σου δυσκολία να πιστέψεις στον εαυτό σου και γι’ αυτό σε ενοχλεί και σε πονάει. Όσο θα λύνεις όμως τα δικά σου θέματα κάνε ένα “ξεσκαρτάρισμα” στον κοινωνικό σου κύκλο. Θα το αντέξουν μην ανησυχείς! Ίσως τους δίνεις έτσι και μια ευκαιρία να σκεφτούν τη δική τους συμπεριφορά (δύσκολο…αλλά γίνονται και θαύματα!). Και μην ξεχνάς “…πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί”! (από την αποχαιρετιστήρια επιστολή του Gabriel Garcia Marquez).

  

*"Πριν διαγνώσεις στον εαυτό σου κατάθλιψη ή χαμηλή αυτοεκτίμηση, πρώτα σιγουρέψου οτι στην πραγματικότητα δεν περιστοιχίζεσαι απο μαλάκες" - Ουίλλιαμ Γκίμπσον (συγγραφέας)

Το psycho-stories πάει διακοπές! Γι’ αυτό το λόγο τους καλοκαιρινούς μήνες θα ανεβαίνει 1  νέο άρθρο κάθε πρώτη του μήνα. Πιο εντατικά πάλι από το φθινόπωρο!
 Καλό καλοκαίρι!